Michał Kaczyński - Na twoje 17 urodziny

życzę ci, żebyś dokładnie pamiętał
o co ci wtedy chodziło
chociaż może nie było tego warte

i jak pachniała plaża w jachrance nad ranem
droga do warszawy następnego dnia
jej lędźwie, żebra, piersi
i wszystko na nie pozwalała
co już nigdy nie będzie tak piękne

Balthus, Alice, 1933

Xawery Stańczyk - Płaczę swoją pieśń nad garnkami

Agata Bogacka, Zostać tu (1), 2006, akryl na płótnie, 180 x 160 cm

Jakimi kredkami namalujesz swą tęczę?
Jaki kolor nadasz swojemu niebu?

W którą stronę będzie biegła twoja droga?

Z jakiego dachu będziesz patrzeć w gwiazdy?

Który pożar ugasisz, który – wziniecisz?

Przed kim otworzysz swoje pudełko na sekrety?

Choć potrafięjeszcze stawiać pytania

coraz trudniej dawać mi odpowiedzi

wykraczające poza kilka bezpiecznych banałów,

stale puchnącą listę spraw do załatwienia,

agendę spotkania, opis szczegółowy projektu.

Już wiem, że moja tęcza pójdzie opłotkami,

a zamiast w gwiazdy, muszę patrzeć pod nogi.

Zamiast pisać wiersze trzeba pisać petycje,

zamiast śpiewać piosenki – zmusić do zaśpiewania

i wsadzić go do pudła, a ujawnić sekrety.

W potrzasku mieszkań wciąż dochodzi do zdarzeń,

które nie są incydentem, przypadkową sprzeczką.

Zbyt wiele znam dziewczyn, które miały odwagę

zaufać, pokochać, odsłonić się,

a dostawały w zamian kubeł pomyj,

brak języka i miejsca, by o tym powiedzieć.

Więc wydzwaniam, jadę, szperam w internecie,

co mogę, by drążyć skałę niemożności,

opokę porządku w skali tego społeczeństwa.

Wieczorem myję ziemniaki i stawiam na ogniu,

płaczę swoją pieśń nad garnkami.

Stanisław Grochowiak - Płonąca żyrafa

Rembrandt van Rijn, tusza wołu, 1653

Tak 
To jest coś
Biedna konstrukcja człowieczego lęku
Żyrafa kopcąca się pomaleńku
Tak
To jest coś

Coś z tamtej ściany z aspiryny i potu
Ta mordka podobna do roztrzaskanego kulomiotu
Tak
To jest coś

Czemu próchniejecie od brody do skroni
Jaki wam ząbek w pustej czaszce dzwoni
Tak 
To jest coś

Coś co nas czeka
Użyteczne i groźne
Jak noga 
Jak serce
Jak brzuch i pogrzebacz

Ciemna mogiła człowieczego nieba
Tak 
To jest coś

O wiersz ja ten piszę
Sobie a osłom
Dwom zreumatyzowanym
Jednemu z bólem zęba
Oni go pojmą
Tak 
To jest coś


Bo życie 
Znaczy: 

Kupować mięso Ćwiartować mięso
Zabijać mięso Uwielbiać mięso
Zapładniać mięso Przeklinać mięso
Nauczać mięso i grzebać mięso

I robić z mięsa I myśleć z mięsem
I w imię mięsa Na przekór mięsu
Dla jutra mięsa Dla zguby mięsa
Szczególnie szczególnie w obronie mięsa

A ONO SIĘ PALI

Nie trwa
Nie stygnie
Nie przetrwa i w soli
Opada
I gnije
Odpada
I boli

Tak 
To jest coś


Chaim Soutine, tusza wołu

Czesław Miłosz - ... [z notatnika]

Artur Nacht Samborski, Akt z podniesioną nogą, ol. płót.

Zdejmuje majtki Polixena

Nowe wiersze sławnych poetów - Maria Pawlikowska-Jasnorzewska Rok

Bardzo ładnie wyglądasz na zdjęciu
i fryzurę masz inną, niż znałam.
Wszystko sprawdzam, rok po twoim odejściu.
Nie powinnam tu wchodzić. Wiem sama.

Nie powinnam, lecz ta łatwość pociąga,
że raz kliknę i znowu cię widzę.
Minął rok i na twój profil zaglądam
już nie częściej niż raz na tydzień.

Michał Sufin - Nic się nie dzieje

Zbigniew Rogalski, closer (dziewczyna), 2006, ol. płót, 180 x 120 cm

śpij już kochanie
to tylko deszcz
ja popilnuję jeszcze
nie będę spać szedł
tak przytul się
słyszysz jak leje? śmieszne

nic się nie dzieje
to za oknem
posłuchaj w szybę
biją krople

nie wstawaj skarbie
ja się snuję
w miłości naszej ścianach
w planach się bujam
tam wiatr hula
posiedzę tu do rana

już mi się ze snów
nie wynurzaj
bo przecież to jest
tylko burza

ja przyszłej ciszy
nasłuchuje
zawiń się w prześcieradło
to tylko niebo
w okno pluje
nie wstawaj, nic nie spadło

śpij już to deszcz
nic się nie dzieje
kocham cię wiesz
za oknem leje

Stanisław Barańczak - Wrzesień 1967

Eustachy Kossakowski, bez tytułu, 1958

I jakim prawem mieliśmy w sobie aż tyle
nieprzezorności, aby w bezsennym przedziale

spędzić noc, wysiąść, drżąc z zimna, i znaleźć

między dnem szarych chmur a warstwą rudych szpilek

śliski od mżawki, pusty po sezonie camping -

garść słupów do siatkówki i sklejkowych ruder,

zza których grzmiało morze; aby w przesiąkniętym

domku z dykty nie zwlekać już ani przez chwilę

dłużej i paść w ubraniach na nagi materac

i, niezdarnie zdzierając je z siebie, docierać

do nas, odnalezionych Bóg wie jakim cudem

i jakim trafem; aby wtedy nic nie poczuć,

chichotać z układanych wspólnie – senną głową

przy ciepłej piersi – głupstw: „Morze miarowo

szumi, Bo niemiarowo nie umi”, pod wieczór

czuć nadal w ciele słony, dziki, jednostajny

rytm fal, które zbijały z nóg spienionym światłem

zmieszanym z piaskiem, żwirem i wodorostami,

i ten rytm naśladować w śpieszniejszym narzeczu

dwojga ciał; aby wargi, błądzące powoli

plażą skóry, trafiały na kryształki soli

z morza? z potu? nie wiedząc jeszcze, jakim wiatrem

i jakim trwaniem będą zdmuchnięte, spłukane;
aby języki dwa bez skutku, ale czule
chciały się spleść, przytrzymać nawzajem, nie ulec
sygnałowi z latarni morskiej, gdy nad ranem

buczał przez mgłę, na znak, że wszystko ma swój brzeg,

i gdy do wnętrza domku przez koślawą ramę

okna sączył się z anten, kominów i drzew

świt ze swoim natrętnie milczącym pytaniem,

jakim właściwie cudem, jakim trafem, jakim

prawem wszystko ma odtąd pozostać tym samym

morzem, tym samym snem, tym samym słonym smakiem

Marcin Świetlicki - Casablanca

Katarzyna Górna, [z cyklu:] Happy birthday, 2004

Niekochany nie zdradza

Niekochany chodzi

dzwoniąc w kieszeni

niepotrzebnym kluczem.

Z bramy wychyla się staruszek

niepokojąco podobny do Bogarta.

„Celuję prosto w twoje serce synu!”

„Przecież wiesz, że to najmniej czuły we mnie punkt.”

W sąsiedniej bramie znaleziono

siedemdziesięcioletnią Merlin Monroe.

Potrafiła wykrztusić jedynie:
PU PU PI DU.

„Jaka jest pańska narodowość?”

„Jestem pijakiem.

Jestem nieślubnym dzieckiem

Bogarta i Merlin Monroe.

To ja

zabiłem Laurę Palmer.”

To wszystko na ten temat.


1992

Marcin Świetlicki - *** [Dlaczego twój niepokój...]

Grupa Twożywo, Jeder Mensch ist ein Pollen..., szablon, papier, 70 x 50 cm, 2005

Dlaczego twój niepokój tak obraca się

wokół wyrazów: więzienie, powstanie,

zachód, wschód, wolność, wyżywienie,

dostęp do tego-tamtego, więźniowie
polityczni?

To są małe wyrazy, to są wyrazy najmniejsze,

dlaczego właśnie o nie zawadza twój język?

Czy nie wiesz, że tym wszystkim rządzi szczupła dziwka,

ta którą kochasz, a raczej masz na nią ochotę,
która wybiera sobie tego, którego akurat

ty nienawidzisz, który się znęca nad nią i wbija w nią gwoździe,

przez nią siedzisz w więzieniu, przez nią jesteś głodny.

1981

Tadeusz Różewicz - Poeta w czasie pisania

Benedykt Jerzy Dorys, Portret Tadeusza Różewicza, [za culture.pl]

Poeta w czasie pisania
to człowiek odwrócony
tyłem do świata
do nieporządku
rzeczywistości

Poeta w czasie pisania
jest bezbronny
łatwo go wtedy zaskoczyć
ośmieszyć przestraszyć

wynurzył się
wyszedł ze świata
zwirzęcego
na wędrownych piaskach
widać ślady jego ptasich
nóżek

z oddali dochodzą jeszcze
głosy słowa
ziarnisty śmiech
kobiet

ale nie wolno mu
spojrzeć
za siebie

wyrzucony na powierzchnię
pusty poniewiera się
po mieszkaniu

zakrywa twarz
na której maluje się
zadumienie
błąka uśmiech

jeszcze nie potrafi
odpowiadać
na najprostsze pytania

słyszał
oddech wieczności
przyśpieszony
nieregularny


listopad 1979

Paweł Gawlik - Na chwilę przed krzykiem

Łukasz Korolkiewicz, Bianka VIII

Nagły dźwięk. Chwilę później powtórzony. Dłuższa chwila ciszy
I znów. Słabszy, gdzieś niżej. Jakby z okolic
Pierwszego piętra. Lecz zaraz potężne dudnięcie
Tuż za uchem. Co przypomina pamiętliwe ucho?
Bębny, jakeśmy stali pod ratuszem w proteście przeciw oddaniu
Parku krasińskich w ręce chciwego dewelopera, w tym samym wąskim skladzie zimą
Walczyliśmy pod Sejmem o prawo do związków partnerskich
Dziewczyna, która zawiesiła na maszcie przy bramie Sejmu
Teczową flagę, i wscieklość policjantów, którzy nie byli dość zwinni
I nie mogli jej zerwać. Plyń, stary niedzwiedziu myśli
Skoroś obudzon. Dźwięk. Cisza. Dźwięk
Jak spadające z półek książki, które tyle znaczyły
W drodze, Koniec drogi i Twoja Pojedynczość
I wszystko, co trzeba zapomnieć, żeby być tu, gdzie się jest. Z tymi,
Którzy zostali. Gdy dni wolne od pracy
Przynależą snu. Znów dźwięk. Gdzieś na trzecim pietrze. I salwa śmiechu z podwórka
Ach! To chłopiec odbija piłkę o ścianę bloku
Mały skurczybyk, co to go nikt wychować nie umie
A matka zwłaszcza
Na rozumy się z piłką zamienił
I jeszcze nie da jej z tego pożytku wyciągnąć
Całe dnie siedzi pod klatką

Zaspiewajmy mu razem piosenkę:
Chlopczyku! Obyś w końcu trafil w dobre ręce
Na podwórku zawsze będziesz sam
Inne dzieci do Ciebie nie przyjdą
Ich rodzice brakiem netu nie krzywdzą
Rodzicielski sąd dla takich mam!

Ludomir Ślendziński, Gra w guziki (Ulicznicy), 1928

Tadeusz Różewicz - Kto jest poetą

Tadeusz Różewicz, czerwiec 1979, za: ninateka.pl

poetą jest ten który pisze wiersze
i ten który wierszy nie pisze

poetą jest ten który zrzuca więzy
i ten który więzy sobie nakłada

poetą jest ten który wierzy
i ten który uwierzyć nie może

poetą jest ten który kłamał
i ten którego okłamano

poetą jest ten co ma usta
i ten który połyka prawdę

ten który upadał
i ten który się podnosi

poetą jest ten który odchodzi
i ten który odejść nie może

Marcin Świetlicki - Dwa dni wakacji

Anna Bilińska Bohdanowicz, Saska Kępa zimą, 1877

Kupować przez dwa dni płyty, butelki Jacka Danielsa

(naprawdę – seks po Danielsie jest o niebo lepszy

niż po haszyszu – i to bez dyskusji)

zarozumiałe sierpniowe burżujstwo,

kupować czarne koszulki, z dobrej firmy, ale

przecenione i słuchać, leżąc na podłodze

w obcym mieszkaniu cudnie przemądrzałej

muzyki, a na obiad jest od dwu dni indyk,

wszystko w połowie drogi, obojętne miasto,

jeśli podasz mi tamto, ja w zamian ułatwię

ci sześć orgazmów, trzymam cię za słowo,

och, trzymaj mnie za słowo, trzymaj mnie za wszystko,

nie warto myśleć o przeszłych i przyszłych

miesiącach biedy, samotności, chłodu,

trzymaj mnie długo, trzymaj mnie i zbudź mnie,

znajdź mnie, odwróć mnie,

dwa dni, przepustka z piekła, a czy mogę teraz

posprawdzać swoją pocztę?

w poczcie pogróżki, czarno, a jak to jest spać

z tak luksusową w takich luksusowych?

mógłbym to opowiedzieć, ale nie opowiem,

dwa rozespane burżuje sierpniowe,

och, Boże, co mi teraz zrobisz, co?

nie robię ci nic więcej nad to, co ty,

jest to ten rodzaj snu, z którego wychodzi

się ze śladami w rzeczywistość, ślady

płoną, zostają, oświetlają drogę

powrotną, mówią do mnie, jestem odwrócony,

odwrotny.

Tadeusz Różewicz - do wnuczki na 18 urodziny

Bartek Materka, Plakat, 2009

przed dziesięciu laty
prosiłaś mnie o wierszyk
a ja?
ciągle go piszę piszę piszę
ale jeszcze nie napisałem

tak długo przebywałem w świecie
ludzi dorosłych
(kiedy "oni" wreszcie dorosną?!)
że nie potrafię
pisać dla dzieci

ba! nie potrafię pisać dla pieska
dla kulawego kotka
"co szedł sobie drogą"
ani dla lalki
ani dla Pana Boga
to tylko zacny ksiądz Jan
Twardowski
mówi do biedroneczki
do Anioła Stróża
ale to jest wielki Czarnoksiężnik

A
moja boża krówka oszalała
i leży martwa
razem z czarnymi kropeczkami
na zielonym listku babki
nie poleci do nieba
po kromeczkę chleba

biada mi!

nie potrafię napisać wiersza
poświęconego pamięci
prosiaczka
który został zjedzony
na królewskim balu
na rzecz płaczących
niewidomych dzieci
i samotnych matek

a dzieci? straszne dzieci
co wy robicie?
 dochodzą mnie słuchy
własnym uszom nie wierzę
że dzieci mordują dzieci
i Anioły Stróże

biada mi!
nie potrafię już pisać
wierszy dla dzieci

ba! nawet dla muchy
którą zabiłem złożoną
we czworo gazetą
nie potrafię napisać epitafium
bo zaraz wychodzi mi bokiem
tytuł (gazety)
polska trybuna wyborcza super
i wszystko staje się dorosłe
"znaczące" i kontrowersyjne
jak kaczy kuper

przykro mi Julio
a nawet się wstydzę
że tak czarno widzę

zgubiłem wiarę lecz
żywię nadzieję
że kiedy Ty dorośniesz
to ja zdziecinnieję

i wszystko będzie "fajnie"

cześć! Dziadku!
do widzenia! Julio

Tadeusz Różewicz - Rachunek

Piotr Potworowski, We wnętrzu, ol. płótno, 1954

Cztery panie w różowych
pończochach
zielony kapelusik
z czerwonym piórkiem
cztery panie dzióbią ciasteczko
ciasteczko bardzo grzeszne
w taki listopadowy narodowy dzień
pan rozdyma się i pęcznieje
świetny kogut
na kelnera pieje płacić
na srebrnych
konarach żyrandoli
bujają niebieskie ptaki.
Ja były partyzant
przyszedłem porównać
i wypić (nie jestem Savonarolą)
jednak: ta rewolucja
łagodna jak szyja łabędzia.
Gardła ciemno oświeconych
napełnione likierami
barwią się jak neony.
Polegli na polu chwały
niepokalani i młodzi
tak mi was strasznie żal
tak strasznie żal.
Jodełka jak gwiazda zielona
wschodzi na mogiłach.
Cztery panie dzióbią ciasteczko
różowe ciasteczko grzeszne.

1946

Tadeusz Różewicz - List do ludożerców

Tadeusz Różewicz

Kochani ludożercy
Nie patrzcie wilkiem
Na człowieka
Który pyta o wolne miejsce
W przedziale kolejowym
Zrozumcie
Inni ludzie też mają
Dwie nogi i siedzenie

Kochani ludożercy
Poczekajcie chwilę
Nie depczcie słabszych
Nie zgrzytajcie zębami

Zrozumcie
Ludzi jest dużo będzie jeszcze
Więcej więc posuńcie się trochę
Ustąpcie

Kochani ludożercy
Nie wykupujcie wszystkich
Świec sznurowadeł i makaronu
Nie mówcie odwróceni tyłem:
Ja mnie mój moje
Mój żołądek, mój włos
Mój odcisk moje spodnie
Moja żona moje dzieci
Moje zdanie

Kochani ludożercy
Nie zjadajmy się Dobrze
Bo nie zmartwychwstaniemy
Naprawdę

Kuba Malinowski vel. Przybyłowski - Życie maszyn

Jan Tarasin, Smuga, serigrafia, k. lat 70.

nie bo wygrana jest niepewna
nie bo nie mam biletu
nie bo nie przysyła renty
nie bo chcę wszystkiego, lub niczego nie chcę
nie bo ma koszmary i lęki i paranoje
nie bo podcięte pęciny źrebiąt

nie bo nie liczy na zyski
nie bo kwadrans po pierwszej przerwa na herbatę
a później ciężkie tyranie przy monitorze
nie bo nigdy nie odpuści
nie bo nie chciałam zmniejszać dystansu między nami
nie bo kły i futro, rogi na sprzedaż
nie bo to ogłoszenie jest nieaktualne

nie bo nagrodę wypłaca w pięciozłotówkach
nie bo jak zawsze mam puste konto
nie bo to sprawa między tobą a mną
nie bo nie daję ci na to gwarancji
nie bo gabloty pełne diamentów, czystego złota
podłogi wyłożone sztucznym marmurem
nie bo wymiotowałem do trzeciej nad ranem
                                                              teraz zwyczajnie nie mam siły (14 I 2009)

nie bo nie przywitają mnie tutaj okrzykiem
nie bo to bar daje szczęście
                                                          toaleta jest miejscem relaksu
nie bo ma fryzjera pedała i to jest najważniejsze
nie bo ostatni pociąg ostatni wagon
i tylko przedział pierwszy
nie bo ma imię
nie bo nie ujrzała nic
bo nie spojrzała

nie bo po śmierci chce być kiełbasą
nie bo goni w piętkę z piątka dzieciaków przy boku
nie bo nie ma profilu na naszej klasie
nie bo ogrody pełne
zbutwiałych liści
nie bo
            światło
                            w kolorze seksu
                                                          seks
                                                                       we wszelkich odmianach
nie bo na imię ma Anna

nie bo ziemia jest twarda
nie bo nie przysługuje już panu znieczulenie
nie bo pełno tu chujowych poetów
nie bo nie bo nie
nie bo mam dni płodne

nie bo wczoraj chmury a dzisiaj drobny zimny deszcz
nie bo muzyka zmusza nas do słuchania się
- i tyle, rzędy maszyn dających szczęście
a później zamknięte oczy i zaciśnięte pięści
krąg ludzi liczących drobne grzechy
dobre uczynki i rzędy maszyn
proszę państwa rządy maszyn

Marcin Świetlicki - Przeprowadzka

z ło
do bro

Tadeusz Różewicz - Sława

Jerzy Nowosielski, Egzekucja, 1949

pewien dziennikarz

z miejscowej gazetki

co o mnie pisze

„znany wrocławski poeta”

a mówi do mnie

„Panie Stanisławie”

czuję się dotknięty

miła panienka

„też” dziennikarka

z regionalnego dodatku

stołecznej Gazety

ma tylko jedno pytanie

ale zadaje trzy

nie czekając na odpowiedź

tłumaczę grzecznie

że jestem zmęczony chory

że jestem stary

że mam pusto w głowie

„pan kokietuje!”

tu się załamuję

proszę niech pani pyta

potem czytam

że urodziłem się w Radomiu

w roku 1821

że po wojnie odwiedziłem

Leopolda Staffa w Radmosku

który był Nestorem poezji

i mieszkał na czwartym piętrze

w dwupiętrowej kamienicy

bez windy ale za to z żoną panią Heleną

i pieskiem Hecunią

tu się załamuję

(ale nie prostuję...)

czasem słyszę w słuchawce

głos o nienaturalnym

lecz głębokim brzmieniu

to wytrawna pani redaktorka

mówi do mnie z czarującym uśmiechem

„podaj łapę”

(przepraszam! to z telewizorka)

słucham?!

czy to pan profesor?

tak!

lecz nie jestem profesorem!

Tylko trzy pytania panie profesorze

pod koniec wieku

zwracamy się... do wybitniejszych...

„czy pan wierzy w Boga osobowego?”

na boga! niechże się pani

zlituje... owszem, ale bez brody!

co jeszcze?

„ma pan opinię człowieka

który nie lubi dziennikarzy...”

ależ, proszę pani!... chwileczkę

tylko odłożę szczoteczkę...

wczoraj słyszałam w radio

wiersz który nad pana kołyską

poetycką napisał nasz noblista

Czesław Miłosz

że wszystkie instrumenty

wielkiej orkiestry

grały zgodnie na pana urodzinach

przepraszam, panie Tadeuszu,

przecież pan zna ten utwór?...

jak pan przyjął ten piękny gest

starszego Kolegi

gest tak rzadki w świecie literatury

pięknej niskiej i wysokiej

po 50 latach

zadedykowałem Miłoszowi wiersz

poeta emeritus

to mu pan przyłożył! Panie Tadziu!

nie przyłożyłem tylko poświęciłem

a czy nie naruszę pana prywatności

jeśli spytam Pana jak się pan czuje

jako klasyk za życia kontrowersyjny

żywy pomnik

i co pan panie Tadku na te decyzje

komitetu nagrody naszego polskiego

Nobla która niewątpliwie jest nasza

Nike do której był pan nominowany

bezowocnie nawet dwukrotnie

czy pan nie czuje się dotknięty

chwileczkę! może odpowiem na pierwsze

pytanie! jako żywy pomnik mam

pewne kłopoty z prostratą przejęzyczyłem

się to się zdarza na cóż

jak to mówią „choroba kardynałów”

(śmiech)

co do drugiego pytania oświadczam

że nie czuję się dotknięty nominacjami

i chętnie się zgodzę na trzecią nominację

a nawet nagrodę...

bo słyszałem że wielu pisarze

nawet nie chce słyszeć o tej

nagrodzie i odrzuca ją

od siebie przed nominacją mówiąc

że to wszystko jest pozbawione smaku

to kwestia smaku

czasem mówienie o dobrym smaku

jest w złym smaku

smacznego!

panie Tadku! jest pan cudowny!
całuję pana (słyszę w słuchawce

cmoknięcia słuchawka poci się

moje ucho też) czy mogę to

puścić na antenę w bloku

kulturalnym z wierszami

przemiłej poetki Tupalskiej-Psi

psińskiej primo voto Plattfus, nie

czytał pan?! miała cudowną wystawę

razem z mężem on maluje od świtu

a ona pisze śpiewa komponuje instaluje

muszę pana zabrać do ich cudownego

domku nad jeziorem Wdzydze

oczywiście trzy koty i francuski

kundelek z metryczką ha ha ha urodzenia

więc Mistrzu jesteśmy

umówieni?! Gratuluję nomminacji!

„bywałem ja od Boga nagrodzony

rzeczą mniej wielką

spadłym listkiem do szyby przyklejonym

deszczu kropelką”

no nie! to bomba!
czy mogę naruszyć pańską prywatność

i zapytać kiedy pan tę perełkę napisał

dziękuję! proszę słuchać o północy

w tłusty czwartek dziękuję!

pa! pa! Ach! zapomniałam... czy

to prawda że na cmentarzu w Helsinkach

wystawiono panu pomnik

starej kobiety

a przecież pan gdzieś napisał

o śmierci poezji czy Pan jeszcze

podtrzymuje to twierdzenie

pan jest tuzem kultury

dolnośląskiej do pary

z Henrykiem Tomaszewskim

czy to prawda że ma pan swój

domek w Muzeum Zabawek

w Karpaczu? mówią o Panu

że pan nie lubi rodzinnego Radomia

Radomska proszę pani Radomska

podałem pani redaktor

serdeczny palec

ale chwyciła mnie za rękę

i zadała mi mnóstwo pytań

w tym trzy podchwytliwe

mimo że jest pan ateistą

napisał Pan z naszą noblistką

panią Wisławą

dytramb na cześć teściowej

prezydenta Bieruta

który został przetłumaczony

na język czechosłowacki

mea culpa mea culpa

mea maxima culpa

to po łacinie panie profesorze?

przepraszam ale nas nie

uczono łaciny w PRL-u

wprawdzie to przysłowie

jest tak popularne że

nie trzeba go tłumaczyć

słuchaczom naszego radia

Czasem już od rana dzwonią

telefony (mój stary telefon nie

jest zastrzeżony)

czasem coś brzęczy w słuchawce

coś mi dzwoni w uchu

(czy aby nie jestem znowu

na podsłuchu...) ach! poeto stary

to jakieś majaki pałuby moczary

świerszcze w telefonie

uszkodzona koperta

w folii (jak w kondonie?)

(pewnie to brzydkie słowo

inaczej się pisze?) proszę?

nic nie słyszę!

czasem słyszę w słuchawce

„panie reżyserze

nad czym pan pracuje”

nie jestem reżyserem

jestem emerytem

a nad czym pracuję?
pracuję nad pitem

dzwoni student „po piwie”

w sprawie Kartotekiże rozrzucona...
dzwoni uczeń

z podstawowej szkoły

„czy to pan Różewicz
ten sam co parę wierszów napisał?”
tak to ja

„bo ja chcę pana Różewicza spytać

co jest podmiotem

we wierszu plemnik w spodniach?”

Zawsze w październiku (na moje urodziny)
zapitowywują mnie czy się cieszę

że ktoś inny dostał nobla

odpowiadam że się cieszę

a co pan sądzi o nagrodzi

dla Dario Fo?

Mało znam twórczość noblisty

ale fragmenty które mogłem

poznać bardzo mi się podobały

nagroda

nabrała rumieńców

czasem dobrze nagrodzić

błazna nie kapłana

Dario Fo jest niewątpliwie ciekawszy

od Salmonelli Lagerloff

Po roku znów

pytają co sądzę o nagrodzie nobla

dla pisarza portugalskiego

„jakaś pani prosi pana do telefonu”

przepraszam, kto mówi?
przepraszam nie przedstawiłam się

Mirandolla Przepuklińska-Kluska

czy sądzi pan że werdykt

słyszałam mimo woli w domu pracy

twórczej rozmowę którą pan prowadził

z panem Henem

który powiedział że Sara

ma go też lub coś w tym rodzaju

czy pan może uchylić rombek

tajemnicy o jaką Sarę panom

się rozchodziło

w domu pracy twórczej?

proszę panią (i proszę pani)

tu nie chodziło o Sarę która

ma go ale laureata nagrody

Nobla portugalskiego pisarza

Saramago Hen mi dał receptę

jak łatwiej w podeszłym wieku

zapamiętać jakieś nazwisko

lub nazwę to taka sztuczka

mnemotechniczna

jednym słowem Saramago

teraz będę pamiętał...

a co pan sądzi o tej nagrodzie?

czy to nie potknięcie sędziwego komitetu?

pisarz wydaje mi się sympatyczny

nie wiem czemu ta nagroda wyzwala

takie emocje wśród pisarzy

nagroda jak nagroda...

Oj! panie Staszku, ale z pana ziółko!

przepraszam! zaschło mi w gardle

błony śluzowe struny głosowe

ślimak w uchu wszystko wysycha panno...

przepraszam... jak Pani a imię?

Oj panie profesorze

pan mnie molestuje... a ja mam

do pana jeszcze jedno pytańko...

strzelam!

czy pan widział Ogniem i mieczem?

nie widziałem

(po drugiej stronie cisza!)

widziałem za to Quo vadis

w roku 1936

(po drugiej stronie drutu przyspieszony

spazmatyczny wydech i wdech)

ale czy pan jako mężczyzna uważa

że Skrzetuski jest lepszy w parze z Heleną

czy też Bohun pozbawiony Skorupki

Helena wydaje mi się troszkę zimna

w powieści przypomina raczej Longinusa

Podbipiętę... Zagłoba ma więcej temperamentu..

nie mówiąc już o Chmielnickim...

przeprasz, panie profesorze! ale nasz czas

na antenie mi się skończył pa! pa!

cdn.

luty 1999

Jerzy Nowosielski, Kobiety na statku, 1953

Kuba Malinowski vel Przybyłowski - My

Mnóstwo poprawek

Sporo skreśleń